Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του μίνι-αφιερώματος, θα αναφερθώ στον τελευταίο δίσκο των Dream Theater, με τίτλο Systematic Chaos. Για μια γενικότερη θεώρηση επί του φαινομένου Theater, ανατρέξατε εδώ.
Continue reading ‘Τρεις δίσκοι για ένα καλοκαίρι, μέρος τρίτο: Συστηματικό Χάος’
Στο δεύτερο μέρος της ανασκόπησης των δίσκων που χάραξαν ανεξίτηλα το καλοκαίρι μου, θα αναφερθώ στο καινούριο πόνημα του Steven Wilson και του βασικού οχήματος έκφρασης των μουσικών ανησυχιών του, των Porcupine Tree. Για περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά τον Steven Wilson και τους Porcupine Tree, ανατρέξατε εδώ.
Continue reading ‘Τρεις δίσκοι για ένα καλοκαίρι, μέρος δεύτερο: Ο Φόβος ενός Κενού Πλανήτη’
Γεγονός πρώτο: το καλοκαίρι του 2007 έχει περάσει ανεπιστρεπτί – όπως και το ίδιο το 2007. Γεγονός δεύτερο: το να θυμάσαι μέσα στο καταχείμωνο το καλοκαίρι που πέρασε είναι ολίγον τι μαζοχιστικό. Γεγονός τρίτο: οι τρεις δίσκοι στους οποίους θα αναφερθώ, μου κράτησαν συντροφιά για το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού. Γεγονός τέταρτο: σίγουρα, τους συγκαταλέγω μέσα στους καλύτερους δίσκους που άκουσα τη χρονιά που μας πέρασε.
Επειδή δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποιον, θα αναφερθώ σε αυτούς με τυχαία σειρά.
Continue reading ‘Τρεις δίσκοι για ένα καλοκαίρι, μέρος πρώτο: Αφήνοντας την Εδέμ’
Τις προάλλες, έπεσε στα χέρια μου η εφημερίδα ΝΕΑ, όπου υπήρχε αναδημοσίευση ενός άρθρου του Λέων Καραπαναγιώτη σχετικά με μαθήματα δημοσιογραφίας. Πραγματικά αηδιασμένος από την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της δημοσιογραφίας τον τελευταίο καιρό (αναφέρομαι στην κόντρα των δύο γνωστών δημοσιογράφων που έχει επισκιάσει οτιδήποτε άλλο συμβαίνει), αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω κι εδώ:
Έυχομαι το 2008, να είναι δημιουργικό, με υγεία και κάθε ευτυχία για όλους και όλες.
Καλή χρονιά λοιπόν!!!
Όταν διάβασα ότι ο Makoto Shinkai δουλεύει πάνω στην καινούρια του δουλειά, προφανώς και ενθουσιάστηκα. Όντας φανατικός οπαδός του και έχοντας εκτιμήσει δεόντως τις προηγούμενες δουλειές του – το μικρού μήκους Kanojo to Kanojo no Neko (She and Her Cat), την OVA Hoshi no Koe (Voices of a Distant Star) και το επικό όσο και αμφιλεγόμενο για κάποιους Kumo no Mukou, Yakusoku no Basho (Beyond the Clouds, the Promised Place) – ήμουν περίεργος για το τι έχει σκαρώσει και αυτή τη φορά αυτός ο ταχύτατα ανερχόμενος δημιουργός.
Μια που στην AnimeClipse ασχοληθήκαμε με τη συγκεκριμένη ταινία και έγραψα το review για αυτήν, το αναδημοσιεύω εδώ (μετά από άδεια που πήρα από το συγγραφέα, δηλαδή εμένα!). Αρκετά όμως με τα κρύα αστεία μου.
Nightwish, 2007 μ.Χ. Δύο χρόνια μετά την (ουσιαστικά) απόλυση της τραγουδίστριάς τους Tarja Turunen, μετά από ένα υπερεπιτυχημένο album (Once), τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά, οι Φιλανδοί βροντοφωνάζουν ότι είναι παρόντες.
Σε συζητήσεις που έχω κάνει κατά καιρούς, έχω διαφωνήσει με φίλους και γνωστούς σχετικά με τις ορολογίες που χρησιμοποιούν τα κόμματα. Και μιλάω φυσικά για έννοιες όπως Δεξιά, Προοδευτική / Συντηρητική / Φιλελεύθερη παράταξη, Σοσιαλιστικό κίνημα και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να καταπολεμήσεις τη μελαγχολία της αλλαγής της εποχής; Μα ποιος άλλος από μια καλή συναυλία. Και ειδικά όταν αυτή είναι από ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα. Οι Night on Earth στα Χανιά λοιπόν, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες. Για δύο συναυλίες. Έστω και «in a silent way».
Continue reading ‘Night on Earth στα Χανιά – The Second Coming’
